13 Αυγούστου 2026
    Ακολουθήστε μας στο Telegram και WhatsApp για ενημερώσεις
    13 Αυγούστου 2026

    Φράγμα Ευρέτου

    Ο Εύρετου στο 43.5% (10.44 ΕΚΜ) — σταθερή υποχώρηση στην ξηρή περίοδο. 26.6μ.π. πάνω από πέρυσι (16.9%).

    Συνολική χωρητικότητα
    24.0 εκατ. κ.μ.
    Τρέχουσα αποθήκευση
    43.5%
    (10.4 εκατ. κ.μ.)
    Σε σύγκριση με πέρυσι
    +26.6%
    Μεταβολή
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    Δεν αναμένονται
    Από 1 Οκτ
    10.2 εκατ. κ.μ.
    Έτος κατασκευής:
    1986
    Ύψος:
    70 μ
    Ποταμός:
    Stavros tis Psokas
    Τύπος:
    Λιθόρριπτο

    Πρόβλεψη Αποθήκευσης
    Πτωτική (3 έτη)

    Συνέχιση ξηρασίας
    Αναμενόμενο
    Ανάκαμψη
    Όριο περιορισμών (7%)
    Συνέχιση ξηρασίας
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    9/2028
    Αναμενόμενο
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    Δεν αναμένονται
    Ανάκαμψη
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    Δεν αναμένονται
    Βασισμένο σε 38ετή ιστορικά δεδομένα. Οι κάρτες δείχνουν πότε η αποθήκευση πέφτει κάτω από 7% — το σημείο όπου συνήθως αρχίζουν οι περιορισμοί νερού.

    Σχετικά με το Φράγμα

    Το φράγμα Ευρέτου είναι λιθόρριπτο φράγμα στην επαρχία Πάφου, στη δυτική Κύπρο, που ανακόπτει τον ποταμό Σταυρός της Ψώκας λίγα χιλιόμετρα ανάντη της κοιλάδας της Χρυσοχούς. Ολοκληρώθηκε το 1986, με ύψος αναχώματος 70 μέτρα και ταμιευτήρα χωρητικότητας 24 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων (ΕΚΜ) — μακράν ο μεγαλύτερος ταμιευτήρας της περιοχής Χρυσοχούς και το μεγαλύτερο λιθόρριπτο φράγμα του νησιού.

    Το φράγμα κατασκευάστηκε κυρίως για την άρδευση των καλλιεργειών της κοιλάδας της Χρυσοχούς γύρω από την Πόλη, όπου εσπεριδοειδή, λαχανικά και άλλες καλλιέργειες βασίζονται στα αποθηκευμένα χειμερινά νερά για να αντέξουν το μακρύ, ξηρό κυπριακό καλοκαίρι. Μαζί με τους μικρότερους ταμιευτήρες της Αργάκας, του Πόμου και της Αγίας Μαρίνας, αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του αρδευτικού δικτύου της περιοχής.

    Ο Ευρέτου είναι γνωστός και για ό,τι βρίσκεται κάτω και δίπλα από τα νερά του. Ο ταμιευτήρας πήρε το όνομά του από το χωριό Ευρέτου, μια μικρή τουρκοκυπριακή κοινότητα που εγκαταλείφθηκε στις διακοινοτικές αναταραχές του εικοστού αιώνα. Όταν πλημμύρισε η κοιλάδα, το ερημωμένο χωριό βρέθηκε μερικώς βυθισμένο στις όχθες· τα πέτρινα σπίτια και το τζαμί του στέκουν ακόμη στην άκρη του νερού, και τις ξηρές χρονιές, καθώς πέφτει η στάθμη, αποκαλύπτονται περισσότερα ερείπια. Ο τόπος έχει γίνει ένα ήσυχο ορόσημο για πεζοπόρους και φωτογράφους που εξερευνούν την ενδοχώρα της Πάφου.