13 Αυγούστου 2026
    Ακολουθήστε μας στο Telegram και WhatsApp για ενημερώσεις
    13 Αυγούστου 2026

    Φράγμα Κούρης

    Ο Κούρης στο 39.7% (45.7 ΕΚΜ) — αργή υποχώρηση. 25.7μ.π. πάνω από πέρυσι (14.0%). Μεταφορά Αρμίνου→Κούρης: 20.44 ΕΚΜ.

    Συνολική χωρητικότητα
    115.0 εκατ. κ.μ.
    Τρέχουσα αποθήκευση
    39.7%
    (45.7 εκατ. κ.μ.)
    Σε σύγκριση με πέρυσι
    +25.7%
    Μεταβολή
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    Δεν αναμένονται
    Από 1 Οκτ
    26.4 εκατ. κ.μ.
    Έτος κατασκευής:
    1988
    Ύψος:
    110 μ
    Ποταμός:
    Kouris
    Τύπος:
    Χωμάτινο

    Πρόβλεψη Αποθήκευσης
    Πτωτική (3 έτη)

    Συνέχιση ξηρασίας
    Αναμενόμενο
    Ανάκαμψη
    Όριο περιορισμών (7%)
    Συνέχιση ξηρασίας
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    7/2028
    Αναμενόμενο
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    Δεν αναμένονται
    Ανάκαμψη
    Πρόβλεψη Περιορισμών
    Δεν αναμένονται
    Βασισμένο σε 38ετή ιστορικά δεδομένα. Οι κάρτες δείχνουν πότε η αποθήκευση πέφτει κάτω από 7% — το σημείο όπου συνήθως αρχίζουν οι περιορισμοί νερού.

    Σχετικά με το Φράγμα

    Το φράγμα του Κούρη είναι ο μεγαλύτερος ταμιευτήρας της Κύπρου και ο κεντρικός κόμβος του υδατικού δικτύου του νησιού. Ολοκληρώθηκε το 1988 στον ποταμό Κούρη, δυτικά της Λεμεσού· η χωμάτινη ανάχωσή του με αργιλικό πυρήνα υψώνεται 110 μέτρα — το ψηλότερο φράγμα της Κύπρου — και συγκρατεί 115 ΕΚΜ (εκατομμύρια κυβικά μέτρα), περίπου το ένα τρίτο της συνολικής χωρητικότητας όλων των φραγμάτων του νησιού.

    Ο ταμιευτήρας συγκεντρώνει τρεις ποταμούς — τον Κούρη, τον Λιμνάτη και τον Κρυό — και ενισχύεται με νερό που εκτρέπεται από τον ποταμό Διαρίζο μέσω σήραγγας 14,5 χλμ. που περνά από το φράγμα Αρμίνου. Από τον Κούρη, ο αγωγός του Νότιου Μεταφορέα μεταφέρει νερό ανατολικά κατά μήκος του νησιού, τροφοδοτώντας διυλιστήρια και αρδευτικά δίκτυα μέχρι τη Λάρνακα και την επαρχία Αμμοχώστου — γι' αυτό το φράγμα αποτελεί την κύρια πηγή πόσιμου και αρδευτικού νερού της νότιας Κύπρου.

    Η κατασκευή του σήμαινε τη βύθιση του παλιού χωριού της Αλάσσας, οι κάτοικοι του οποίου μετεγκαταστάθηκαν ψηλότερα. Μαζί βυθίστηκε και η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου των αρχών του 20ού αιώνα· τις ξηρές χρονιές, καθώς το νερό υποχωρεί, το καμπαναριό της ξεπροβάλλει ξανά πάνω από την επιφάνεια — μία από τις πιο χαρακτηριστικές υπενθυμίσεις του πόσο άλλαξε το τοπίο του νησιού στο κυνήγι του νερού.